Fietsen?
Als een zot op de fiets Nieuw Zeeland ontdekken. Ach, sommige mensen hebben zwangerschapsverlof of ouderschapsverlof. Ik heb fietsverlof. Ik hoop dat ik deze site tijdens de komende vier maanden ga vullen met mijn belevenissen in Kiwiland. Voor de verhalen verwijs ik naar de links hiernaast: Deel 1 - Noordereiland en Deel 2 - Zuidereiland. Natuurlijk kan je me e-mailen. Ik vind het zelfs erg leuk om jullie reacties te lezen. Ik weet alleen niet of ik terug mail, tenslotte heb ik fietsverlof en kun je hier nalezen hoe het met me gaat.
Waarom ik ga fietsen? En waarom naar Nieuw Zeeland? Dat ik altijd al elders in de wereld had willen fietsen zou een leugen zijn. Het feit dat het singlebestaan zich heeft aangediend heeft er echter wel voor gezorgd dat ik een andere manier van vakantievieren moest bedenken. Reisverhalen van fietsers hebben mij zo gek gekregen en na enige oefening in 2005 in Frankrijk heb ik besloten om de gok te wagen. Om mijn Spaans voor beginners op te krikken naar het niveau van een Spaanse burgerintegratiecursus, had ik mij graag begeven naar Zuid-Amerika. Echter wat is dan de kans op overleving? Ook Azië leek mij wel wat. Ik ben daar nog nooit geweest bovendien is de fiets daar een veel gebruikt vervoermiddel. Maar ook daar zat een minpuntje aan. Zou er wel iets of iemand zijn die voor mij zou zorgen als ik door de eerste de beste vervelende malariamug wordt gestoken, of als het me al dagen dun door de fietsbroek loopt? Dus heb ik gekozen voor het veilige, hygiënische Nieuw Zeeland. Nee, het is geen derde keus! Het is mijn eerste keus en wie weet neem ik nog een leuke Maori mee naar huis. Niet geheel onbelangrijk: om mijn wielrenoutfit op mijn benen en armen een beetje te laten bijkleuren maak ik nog een tussenstop op de Fiji-eilanden. Een beetje bijbruinen en duiken. Na 15 weken fietsen heb ik ook wel een weekje vakantie verdiend!
19 februari 2007 - 26 februari 2007 / Fiji
Bula!
(Hallo in Fiji)
Deel 3 alweer: Fiji! Inmiddels ben ik in het warme tropische Fiji aanbeland. Het inchecken was nog een hele klus want de dame van Air New Zealand vond mij en m'n fiets niet echt grappig. Ik werd van de ene balie naar de andere balie geschreeuwd. Ach, waarschijnlijk heeft zij haar dag niet.
De vlucht was maar drie uurtjes en met hele aardige buren uit de UK waren we er dus zo. Ik werd opgewacht door iemand van het resort. Ik had hen al een email gestuurd dat ze me met een busje moesten komen oppikken vanwege de fiets. Zo gevraagd, zo gedaan: fiets horizontaal in de bus, ik voorin en rijden maar. Een pikzwart Fiji tegemoet. Het was immers al 23.00 uur, voor mij 24.00 uur en dus het horloge een uurtje teruggezet. Ik herkende het suikerriet langs de kant van de weg, zo zag het er in Cuba ook uit.
Omdat het al laat was hoefde ik geen tent op te zetten maar was er een bedje geregeld in de dorm. Achteraf had ik toch liever m'n tentje gehad want ik ben wederom lek geprikt maar nu door de muggen. Stephan uit Zuid-Afrika is m'n kamergenoot, een echte surfboy.
De 20e niets gedaan behalve een beetje in een hangmat gelegen, een verse kokosnoot gedronken, een boekje gelezen door in een hangmat te liggen en drie heerlijke maaltijden naar binnen gewerkt. Dat is dus best relaxed.
Het personeel is te verdelen in Fiji-anen (?) en Indiërs. De laatste groep heeft ook gewoon de Fiji nationaliteit maar ze noemen zichzelf, en ze worden door de oorspronkelijke bewoners van Fiji, Indiërs genoemd.
De eigenaar van dit resort (Ben, een Fiji-aan) is getrouwd met een Japanse. Hij houdt zich met name bezig met de zaken en zij is duikinstructrice. Ben vertelde dat hij moeite heeft met het vinden van personeel. Indien iemand wil komen werken en hij stelt de vraag of die persoon vijf dagen per week om zeven uur in de ochtend aanwezig kan zjn, dan krijgt hij vaak nee als antwoord. Volgens Ben is de gemiddelde eilandbewoner vreselijk lui en hebben ze vaak geen toekomstvisie.
Hun dochtertjes weten precies hoe ze de lachers op hun hand moeten krijgen. De jongste heeft zich gespecialiseerd in het inpikken van flip-flops (slippers). Hier heeft ze die van mij te pakken.
Omdat ma duikt, pa surft en er een strand en zwembad voor de deur ligt kan de oudste van vijf beter zwemmen dan menig toerist. De kleine van bijna drie kan ook al zwemmen!
De overige gasten zijn een stel uit de USA, ook surf idioten en acht Japanse meiden die hier een cursus engels volgen.
Inmiddels staat m'n tentje en de zee is ongeveer zes meter van de voordeur van m'n tent vandaan. Ik ga er maar vanuit dat er geen Tsunami naar binnen komt golven.
Het internet is hier vreselijk traag: de gemiddelde Fiji snelheid. Foto's en een update van m'n verhaal komen wel weer in Nederland. Nu alleen heel even iets in het kort.
De 21e zou ik eigenlijk gaan duiken maar er is ergens een misverstand opgetreden. Maakt niet uit, ik heb een hele week. Nu dus een dagje theorie in een hangmat geleerd en wederom in het zwembad rondgehangen. De overige gasten zijn erg ok en dus vermaak ik me uitstekend. Geen kava gedronken want morgen mag ik dus gaan duiken. Mama een SMS gestuurd voor d'r verjaardag: GEFELICITEERD! En Jos, jij ook van harte!
De 22e toch echt een haai gezien, ongeveer 2,5 meter lang. Geweldig. Het duiken is hier super. Ik heb m'n eigen instructeur en zij is erg relaxed hetgeen mij ook rustig maakt. Tenslotte heb ik nog niet zoveel ervaring. Nemo en z'n vader heb ik ook voorbij zien komen: ik moest de groeten doen aan Inez, Nina en Silke.
Het water is erg helder, althans dat vind ik. Het is hier momenteel het regenseioen en dat maakt het water troebeler dan anders. Ik heb heel veel foto's genomen maar uiteraard zijn er maar een paar echt de moeite waard. Fotograveren onder water is een kunst op zich. Omdat ik een drift duik had bewoog of ik, of de vis te veel om echt goede scherpe foto's te nemen. Voor de kijker: hier links ziet u een plant en geen dier.
De duiken vinden plaats vanaf een klein bootje. Om weer terug ind e boot te komen moet ik aardig met m'n vinnen trappen terwijl de schipper me bij m'n oksels de boot in sleurt. Ach, ook weer eens wat anders.
De 23e nog eens drie duiken gemaakt. Ik hoef nu alleen nog wat theorie vragen te maken en dan heb ik er weer een diploma bij. Omdat een van de jongens na de eerste duik enorme hoofdpijn had hebben we een klein eilandje opgezocht: vaste wal onder z'n voeten. Hier is het echt bounty-achtig met parelwitte stranden met bijbehorende prijzen overigens. We hebben nog wat gezwommen en gesnorkeld en zijn vervolgens weer vertrokken naar een volgende duikstek. Het is hier bloedje heet vandaag en zelfs factor 30 is amper genoeg om niet te verbranden.
Vandaag en gisteren zijn er ook aardig wat nieuwe gasten gearriveerd: een Israeliër, twee jonkies uit de UK en Gorden uit Zuid-Afrika. De Engelse jongens zijn erg grappig en Gordon is wederom een surfdude.
's Middags met z'n alleen een potje volleybal in het zwembad gespeeld. Gevolgd door bommetjes en bier. Het leven is erg zwaar hier zoal u wel begrijpt.
's Avonds heeft Ben ons (12 gasten) in Nadi afgezet bij een kroeg genaamd Ed's Bar. Ook het nachtleven op Fiji moet je tenslotte een keer hebben meegemaakt.
De 24e heb ik een een soort van mist doorgebracht en met mij Stephan en Gordon ook. Het was laat, erg gezellig en de frisse biertjes smaakten ons erg goed. De twee jongens uit de UK moesten al om zeven uur met backpack al klaar staan voor hun taxi. Niemand heeft hun meer gehoord of gezien maar vermoedelijk waar ze nog in beschonken staat toen ze hun bedje vanmorgenvroeg hebben verlaten. De Japanse meiden hebben vooral de hele avond gegiecheld, wij vermoeden uit verlegenheid.
De 25e een toertje in de regio gemaakt. Ik kan toch niet thuis komen en niets van Fiji hebben gezien! Om acht uur zou Ben ons meenemen in een busje. Ook vandaag kennis gemaakt met de term "Fiji time". We vertrokken om tien uur. Het leuke is dat het niemand iets kan schelen, ook mij niet. Het leven wordt hier een stuk langzamer geleefd en op dit moment bevalt me dat prima.
Eerst zijn we naar de Garden van de Giants geweest. Een tuin met veel tropische planten en orchideen, gelegen op een heuvel die als je je fantasie gebruikt op een op z'n rug liggende reus lijkt. Op de weg terug nog naar wat hete modderpoeltjes geweest. Wat we daar nu precies deden is me nog steeds niet duidelijk.
Ik heb weinig tot niets gemerkt van de coupe die ze hier in Fiji hebben gepleegd. Alleen als je Nadi in of uit rijdt zie je een paar militairen staan. Verder nog een marktje bezocht en een verse ananas gekocht.
De 26e begon met een flinke regenbui en ik had bedacht vandaag te gaan surfen maar gezien het bewolkte weer geef ik mijn portie aan fikkie. De echte surfers zijn uiteraard wel gegaan. Toen het eenmaal droog was heb ik m'n boeltje ingepakt. Als een otter staan zweetten omdat de vochtigheidsgraad hier van de lucht zo ongeveer gelijk is aan dat van water.
Gordon (links) is z'n camera en portefeuille kwijt. Hij verblijft hier ook in een tentje en vermoed dat iemand heeft rondgesnuffeld in z'n tent. Na het surfen en de tent drie ondersteboven te hebben gehaald heeft hij de toeristenpolitie erbij moeten roepen voor een aangifte. Ik mis niets en heb dus geluk.
Na het avondeten iedereen gedag gezegd en en vertrokken naar het vliegveld. Het inchecken was nu zo gepiept en de bijna elf uur durende vlucht naar LA viel wel mee. Hier was het allemaal wat minder aangenaam. Eerst met mijn toch ietwat oversizede bagage van kapotte lift naar kapotte lift gereden om uiteindelijk via een hele andere terminal toch uiteindelijk een andere verdieping te eindigen. In LA van de overstaptijd van in totaal vier uur bijna drie uur in verschillende rijen gestaan: inchecken, handbagage check en boarden. Gelukkig in gezelschap van hele aardige mensen. Verder heb ik de Nederlandse wielerploeg (met Erik Breukink) in LA achter me gelaten. Dat wil zeggen, zij stonden achter mij in de rij. De vlucht naar Nederland duurde nog eens tien uur en dat ik dan toch bij elkaar best lang.
De 27e, terug bij af, te weten Schiphol. M'n bagage rolde al heel snel van de bagageband (Oversized Bagage) en inmiddels stond de Rabobank wielerploeg ook op hun bagage te wachten. Twee heren boden aan mij te helpen de fiets uit de doos te halen. Uiteraard een fotootje voor het bewijs erbij. Tenslotte heb ik geen bewijs van de All Black die ik in Gisborne heb gezien en menigeen trekt mijn verhaal dan ook in twijfel. Beetje jammer was dat de heren geen sleutels/reparatiemateriaal bij zich hadden om m'n fiets in elkaar te zetten (trappers en stuur) want mijn gereedschapsdoosje zat niet meer aan m'n fiets.
Koud en nat vind ik hier maar. Toch ben ik ook weer blij thuis te zijn. Pa en ma hebben mij en m'n zooi naar huis gebracht en ik probeer nu maar een beetje te acclimatiseren. Tenslotte moet ik donderdag gewoon weer aan de bak. Hoe, wat waar en wanneer weet ik nog niet maar mijn fietsavontuur krijgt zeker een vervolg. En tegen die tijd zal ik wel een nieuwe website hebben waar jullie me kunnen volgen.
Voor nu tot ziens!
19 februari 2007 / Auckland
Om eerlijk te zijn is het toch wel weer wennen in een grote stad. Niet dat ik me niet vermaak, maar na bijna vier maanden op het platteland is dit toch wel weer heel anders. Om eerlijk te zijn ben ik blij dat ik vanavond vertrek.
Mijn bagage staat inmiddels klaar in het depot van het hotel en ze hebben al een taxibus met trailer besteld voor vier uur vanmiddag. Oftewel klaar voor vertrek.
Straks nog even lunchen met Martine want die is inmiddels ook in Auckland aanbeland. Zo blijf je afscheid nemen!
Vanochtend een beetje door de stad geslenterd en ik kwam weer een rechtbank tegen. Nu een uurtje naar PR-zittingen geweest. Ook weer anders dan in Nederland. De politie officier zit tegenover de rechter daarachter de advocaten die in en uit lopen en de verdachte op de plaats waar in Nederland de officier staat. Alleen de rechter had een toga aan. Witte befjes kennen ze hier niet. De verdachte wordt niets gevraagd, er staat niet eens een microfoon voor hem klaar.
Nieuw Zeeland heeft Australië een verpletterende nederlaag toegediend met cricket afgelopen weekend en dat is het gespreksonderwerp van de dag. Ik denk dat je het kan vergelijken met een voetbalwedstrijd Nederland-Duitsland.
18 februari 2007 / Auckland
Heerlijk geslapen! Best lekker een bed met witte lakens en een badkamer binnen bereik. Ik hoef nu niet eerst een rits open te zippen, slippers aan te doen en 50 meter over een nat grasveld te lopen (zonder contactlenzen en dus in de hoop dat alles goed gaat) om een toilet te bereiken.
Tot op heden niet veel bijzonders gedaan. Alleen een beetje gewinkeld maar die spijkerbroek zit er niet in. Ik heb te korte beentjes (pa/ma/Gino: misschien ten gevolge van een paars/orange babykamer?) en schijnbaar heb ik geen gangbare maat.
De laatste twee dagen op het Noordereiland staan nu dus bij het Zuidereiland vermeld, e.e.a. om verwarring te voorkomen.
Ik wilde eigenlijk eten in de Skytower maar omdat ik geen reservering heb gemaakt was er alleen nog maar plaats op de begane grond en niet op de 52e verdieping. Ach, het eten smaakte er niet minder om en op de 52e verdieping heb ik gewoon van een glaasje wijn genoten, ook lekker en een boekje gelezen.
Het uitzicht is fantastisch. Voor degene met hoogtevrees geldt wel dat ze de glazen platen waardoor je naar beneden kan kijken beter kunnen vermijden. Als je goed kijkt zie je een zwembad onder mij op het dak van een hotel en miniatuurautotjes. Ik schat dat dat toch zo'n 200 meter lager is dan ik op dat moment. De Skytower zelf is 328 meter hoog en de hoogste toren op het zuidelijk halfrond.
Op de achtergrond zie je Rangitoto Island. Welke ik reeds eind oktober vorig jaar heb bezocht.
17 februari 2006 / Wellington - Auckland
Om 06.00 m'm tentje uit na een hele beroerde nacht. Ik was niet moe en heb daardoor bijna niet geslapen. Hetgeen dus betekent dat ik nu dus wel moe ben maar niet mag slapen. In het donker de tent afgebroken en in alle rust m'n boterhammetjes getoast en besmeerd met de laatste Nutella. Op het station kwam ik de Zwitsers al tegen en ook Nathan, de Canadees waar ik een week of twee geleden nog mee samen heb gefietst. Aangezien een vand e Zwitsers vooraan in de rij stond voor het inchecken hem mijn ticket ook maar gegeven. Kon ik nog mooi wat boodschapjes doen en zit ik ook nog eens bij hun.
De treinreis was absoluut mooi maar wel erg lang (12 uur). Het was de bedoeling om de trein uit de running te halen want het is goedkoper en sneller om vanuit Picton of Wellington met het vliegtuig naar Auckland te gaan. Bovendien maken er eigenlijk alleen maar toeristen gebruik van. In National Park de Zwitsers gedag gezegd. Begin december was ik hier ook maar toen lag er nog sneeuw op de bergen. Nu is het behoorlijk warm.
Samen met Nathan wat gegeten en de rest van de reis heb ik naast hem gezeten en wat gekletst. Ook hij heeft gisteren geen hostel gevonden en heeft de nacht op een bank voor de TV in een hostel doorgebracht. Ik heb de Canadese Martine meteen maar een sms gestuurd dat ze niet alle hostels hoeft af te bellen en meteen haar tentje op het veldje bij 'mijn' hostel kan opslaan.
Mijn hotel is nog geen 500 meter van het treinstation vandaan. Lekker makkelijk en mijn fietsdoos stond gewoon nog in de kelder van het hotel. Ze hadden dan wel beloofd om die voor mij te bewaren maar toch is het eerst zien dan geloven. Omdat ik inmiddels een vaste klant ben (?) een gratis ontbijtje voor morgenochtend gekregen. De fiets heb ik meteen maar ingepakt, verder nog even door de stad geslenterd en m'n bed ingekropen.
16 februari 2007 / Nelson - Wellington
Tja, daar sta ik dan m'n tent in te pakken wetende dat die pas over een dag of vier weer uit de verpakking komt in Fiji. Ik heb de site van Buitenlandse Zaken nog maar eens nagekeken en er geldt geen negatief reisadvies voor Fiji ook al is het er nog steeds een beetje onrustig naar aanleiding van de coupe. De fietskleren zijn inmiddels gewassen en onderin de fietstas beland.
Gisteravond vreselijk gelachen met twee Nederlandse jongens die hier en in Australië rondtrekken. Ook nog een kaartje met hun gelegd. Dat laatste roept bij mij beelden op van de "boeren" van de middelbare school, die in de pauze aan het kaarten waren. Dit waren geen boeren, in tegenstelling zelfs.
Ik dood mijn tijd nu met een krantje lezen en wat internetten want m'n boot gaat pas om 01.15 pm. In de krant wordt druk geschreven over de rechtszaak die ik gedeeltelijk heb bijgewoond in Nelson. Ik weet niet wanneer de jury uitspraak zal doen maar wie weet krijg ik dat nog mee in Auckland.
Inmiddels ben ik in Wellington aanbeland en heb toch m'n tentje weer moeten opzetten. Alles hier in de stad is volgeboekt en ik sta nu scheerlijn aan scheerlijn met nog zo'n 15 tenten op een veldje van 20 bij 40 in de achtertuin van een overbevolkt hostel. Het waait hier enorm: windy Wellington. Enkele tenten staan nog maar met twee haringen vast en het is omdat er genoeg bagage in de tent ligt, anders was er helemaal geen tent meer geweest. Mijn tentje staat er (nog) strak bij.
Op de boot drie fietsers uit Zwitserland ontmoet. Leuke lui en morgen zitten ze ook in de trein richting Auckland.
15 februari 2007 / Pelorus Bridge - Picton - 59 km
Finish!! Ik heb de klus geklaard en ben heelhuids in Picton aangekomen. Hier ben ik acht weken geleden gestart met m'n tour over het Zuidereiland.
Ik ga over een paar dagen naar Fiji voor een weekje zon, zee en strand en duiken en surfen en toch ook nog een beetje cultuur op doen maar m'n gedachten zijn vooral bij de fietstocht van de afgelopen vijftien weken.
Hoe lekker Fiji ook zal zijn, ik ruil het zo in voor nog twee weken op de fiets hier in Nieuw Zeeland. Alle voorgaande vakanties waren ook geweldig maar dit overstijgt alles! Ik ga de natuur hier missen, de vriendelijkheid en openheid van de mensen, m'n fietszadel en de kletsjes met de Canadese Martine en Kiwi Doug. Internetten en telefoneren kan vanuit mijn eigen huiskamer ook maar dat is toch anders. Ik zal toch ook maar eens als 'klant' naar een belhuis gaan voor een goedkoop kaartje overseas bellen.
Vandaag was een prima rit om de tocht mee af te sluiten. Na Havelock inderdaad geen logging trucks meer en de Queen Charlotte Drive gereden. Een prachtige tocht langs de Pelorus Sounds en de Marlborough Sounds. Acht weken geleden heb ik nog een wandeling met Coos en Gon in de laatste Sounds gemaakt. Vandaag en morgenochtend houd ik het bij het zwembad op de camping en cappucino's in het dorp drinken met uitzicht over een baai.
Ongeveer 10 kilometer voor Picton heb ik het memorabele getal 4.500 bereikt. Kilometers wel te verstaan. Net op dat moment was er weer een mooi plekje om van het uitzicht te genieten. Meteen maar een fotootje laten nemen van mij en m'n streefgetal. Ik zal eerlijk bekennen dat als ik een paar kilometer tekort was gekomen ik gewoon rondjes zou zijn gaan rijden hier in Picton. Met de paar kilometer in Wellington en Auckland te gaan heb ik de 4.500 straks met zo'n 20 kilometer overschreden.
Heb net nog een krantje gekocht, duik zo weer de zon in en ga op het terras wat eten. Ik weet niet wat het weer in Nederland momenteel is maar hopelijk niet te koud. Zeker niet als ik straks met slippertjes uit het vliegtuig kom stappen, mijn fietsschoenen stinken namelijk te erg om in het vliegtuig aan te doen.
14 februari 2007 / Nelson - Pelorus Bridge - 53 km
Wederom net op tijd m'n tent ingepakt want er viel weer een klein regenbuitje. Ik moest toch nog ontbijten en na een half uurtje was het al weer droog en scheen de zon.
Ik zag een beetje op tegen de tweede heuvel van vandaag (bijna 400 meter) maar dat was nergens voor nodig. Als je namelijk in een campervan zit dan valt het allemaal wel mee. Na 19 kilometer zag ik twee fietsers met een baby bij een kroegje staan. Inmiddels was het koffietijd en dus een praatje gemaakt. Barbara, Jelle en G/Thijs (?) uit Nederland. Dat praatje duurde al met al ruim anderhalf uur en twee chocomel en heel veel tranen van Jelle later had ik geen zin meer om de berg op te gaan. Inmiddels was er ook een Duits stel met twee kinderen gearriveerd. Het meisje van vijf zat met vader op een tandem. Voor haar hebben ze een extra ketting en pedaaltjes aangebracht zodat ze ook kan fietsen. Moeders had de baby in een trailer achter zich aan hangen. Het meisje van vijf was erg stoer met helm, zonnebril en fietsbroek, ze sprak inmiddels ook wat woordjes Engels. Ik heb wel bewondering voor al die gezinnen die met kinderen op fietsvakantie gaan. Waarom niet zeggen zij en gelijk hebben ze.
Toen ik had besloten om verder te gaan was de eerste de beste campervan wederom berijd om mij mee te nemen naar de top van de heuvel. De andere fietsers stonden toch wel even te kijken. Hadden zij net al die moeite gedaan om de heuvel over te komen en ik, zonder trailers en kids, neem een lift.
Vanaf de top een heerlijke afdaling en een prima rit naar Pelorus bridge. Beetje jammer is wel al het verkeer en dan met name de logging trucks die met enorme boomstammen voorbij suizen. Als het goed is rijd ik morgen vanaf Havelock weer op een mooi rustig stukje weg.
Als ik dit verkeersbord tegenkom dan weet ik dat er een klim aankomt. Elke fietser heeft na een week door dat dit bord dus geen goed teken is. Al waren de klimmetjes van vandaag, degene die ik wel heb gedaan, eigenlijk best makkelijk. Met name op het Noordereiland was ik niet al te blij dit bord te zien.
Pelorus Bridge is niets meer dan een camping met een douche (geen keuken maar wel twee gasbrabnders buiten het gebouwtje) en een café 300 meter verderop. Ik was van plan nog een duik te nemen in een van de poeltjes in de rivier. De gedachte aan een warme douche heeft me er echter van weerhouden. Relatief veel fietsers hier op de camping maar vandaag heb ik geen zin om nog meer praatjes met deze en gene aan te knopen dus heb ik lekker in m'n tentje liggen lezen.
13 februari 2007 / Nelson - 12 km
Canadese Martine vanmorgen gedag gezegd. Heel misschien treffen we elkaar nog in Picton. Ik heb vandaag een wandeling door de stad gemaakt langs allerlei tuinen/parken en kunstobjecten. The Suter, een museum in een van de parken, was erg indrukwekend.
Omdat de rechtbank zo'n beetje naast het park lag ook daar nog even naar binnen gestapt en ik kon het niet laten. Ik heb een uurtje bij een strafzaak in hoger beroep (High Court) gezeten, met jury en al.
Het was een moordzaak: een stel heeft een kindje van een maand oud. De vrouw wil van de man scheiden. Hij zegt dat hij het huis niet verlaat en dat zij de voogdij van het kind niet zal krijgen. Man zegt uit te zijn gegleden in bad met baby in zijn handen. Vrouw treft man aan met dode baby in badkamer. Het OM verdenkt de man van moord en bestrijdt het verhaal van de man dat hij in bad is uitgegleden.
De fysieke opstelling verschilt wel van die in een Nederlandse rechtbank want de AG (counsel) zat niet links (gezien vanuit de publieke tribune) van de rechter (slechts één) maar rechts tegenover hem. Daarachter zat de verdachte en links tegenover de rechter zat de advocaat. De jury zat links van de rechter en rechts van de rechter zat de pers en een bode.
Alle getuigen dienen hier in persoon te verschijnen en hun verklaring in de rechtbank te herhalen. Ik heb drie getuigenverklaringen bijgewoond.
Verder nog een beetje door de stad gelopen en met een Amerikaanse fietser een praatje gemaakt. Het zonnetje schijnt weer overvloedig en ik ga zo nog even een uurtje op het strand liggen.
Ik heb m'n zinnen op een spijkerbroek gezet. Kan je na vier maanden ineens behoefte aan hebben maar in dit stadje verkopen ze niets fatsoenlijks. Ach, heb ik straks in Auckland nog iets om voor te shoppen.
Toen ik van het stran naar de camping wilde fietsen zag ik heel veel mensen rugby spelen. Het leek op een bedrijfscompetitie. Toch nog even staan kijken. Rugby is niet zo ruw als het lijkt aangezien kinderen en volwassenen die het voor de lol spelen elkaar aftikken in plaats van tackelen. Alleen in de echte competitie voor volwassenen wordt er gevloerd.
12 februari 2007 / Motueka - Nelson - 73 km
Omdat de lucht er niet al te geweldig uitzag ben ik toch maar m'n slaapzak uitgekropen. Had graag nog een tukje willen doen maar geen natte tent riskeren. Oftewel ik zat al om half tien op de fiets en omdat Nelson maar 50 km is was ik hier al om kwart over twaalf bij het Visitor Centre. Twee fietsende Australiërs vroegen waar ik vandaag heen ging. Ik was er al! Omdat Nelson geen camping in de stad heeft weer een aantal kilometers teruggefietst naar een Kiwi camping in Tahunanui.
Meteen een smsje naar Canadese Martine gestuurd. Zij was hier om een uur of vier. Tot vanavond rond een uur of tien de hele tijd gekletst, gelachen en bijgepraat. Het is erg leuk om haar weer te zien. Voor de korte tijd dat we elkaar kennen, kennen we elkaar toch wel erg goed. Samen een hapje gegeten bij de Turk. Opvallend was het gebrek aan Turken, zeker in vergelijking met een Turks restaurant in Nederland.
Ik heb overigens m'n hoofd een beetje verbrand tijdens het kayakken, best gevoelig. Kwam ik achter toen ik gisteren m'n haar borstelde.
De fietstocht van vandaag was niet veel bijzonders: veel verkeer en een saai landschap. Op een gegeven moment fietste ik over een fietspad dat leek op een pad in de Haarlemmerliede. Dat gaat me toch net iets te ver, het leek net of ik al thuis was. Voor degene die het al willen weten: ik land dinsdag de 27e februari ergens rond een uur of één met vluchtnummer KL 602.
10 en 11 februari 2007 / Motueka
Wederom met de bus nu alleen niet met de fiets erbij maar met slechts een fietstas. Ik heb namelijk twee dagen in een kayak doorgebracht en had dus een 'rugzakje' met wat spullen nodig. Twee dagen in een kayak, dat wil zeggen de
nacht aan wal in een tentje in het nationaal park Abel Tasman en
overdag op het water en het strand. En ja hoor daar is ie weer:
grandioos!! Supertrip!! Dankzij het weer, de groep, de gids en vooral
de natuur.
Chris (gids) was degene die ons in de watten heeft gelegd. Vandaag eerst een half uur in een speedboot en met enorme beuken ergens in het noorden van Abel Tasman afgezet. De kayaks lagen al klaar en Mario (Duitser) en ik hebben de orange sloep gedeeld.
Eerst een tripje per
kayak naar een eiland om zeeleeuwen te bekijken en vervolgens na een
anderhalf uur peddelen een strandje opgezocht voor een lunch. Niet het
belangrijkste van de trip, maar ook zeer zeker niet onbelangrijk:
voedsel!
De zeeleeuwen leven in een natuurreservaat en dat betekent dat je 20 meter van de kant van het eiland moet blijven. Oftewel meer dan genoeg zicht op deze toch wel mooie beesten. Vooral als ze in het water keutelen.
Na nog eens een half uurtje peddelen ons kamp opgeslagen. Iedereen kreeg een tentje voor zichzelf, een matje en slaapzak. Dat laatste heb ik zelf meegenomen, je weet maar nooit welke viespeuk in hun slaapzak heeft gelegen. We hadden nog zo'n twee uur voor het eten. En wat doe je dan op zo'n bountystrand, niets anders dan een beetje zonnen, zwemmen en met een frisbee iemands voortanden verbrijzelen (het scheelde niet veel). Een aantal hebben nog een wandeling gemaakt (had ik gisteren al gedaan) en dus heb ik Chris in de keuken geholpen. Voordat ik het menu van vandaag geeft moet je weten dat iedereen die hier zijn kamp heeft opgeslagen zijn of haar voedsel zelf heeft moeten meenemen. Ons voedsel is door een boot naar het kamp gebracht. Het menu: bier/wijn en tortilla chips als snack, red curry met kip en heel veel groenten en .....vers fruit met warme chocolade dip als toet. Ik had nog marshmellows meegenomen voor bij het kampvuur (nat hout en dus veel rook) en om elf uur lag iedereen wel op apegapen en dus richting tent.
De tweede dag werden we bij het ontbijt verrast met french toast (wentelteefjes) met fruit en uiteraard koffie en thee. Kamp opgebroken, natte kleren aan en hup de kayak weer in. Vandaag scheen de zon echt (gisteren een beetje waterig) en het is verbazingwekkend hoeveel meer kleur alles dan heeft. Al moet ik zeggen dat je ons en de kayaks bijna niet kan missen.
Twee uurtjes peddelen, een wandeling van nog geen 20 minuten om de benen te strekken. Met als bonus een prachtig uitzicht over de baai waar onze kayaks lagen en twee stinger rays in het water (kan je alleen van bovenaf zien, niet als je op het wateroppervlak zit). Na nog een half uurtje spierpijn kweken wederom lunch.
Na de lunch hadden we wind mee en dus werd het zeil wat daarvoor nog als plaid had gediend uitgerold, aan peddels geknoopt, en gehesen: een zeilboot. Uiteraard nadat iedereen naast elkaar was gaan liggen zodat we een groot vlot waren. Scheelt dat effe in de spierpijn morgen. Ik ben nog van het vlot gesprongen voor een zwem. De groep ging door de wind echter zelfs zonder zeil zo snel dat Chris me heeft moeten oppikken. Het vlot weer opgeklauterd en vervolgens nog een half uurtje peddelen, elkaar nat spatten en een laatste sprintje getrokken naar het strand.
Ik zit nu in het internet café nog steeds na te wiebelen. Mijn evenwichtsorganen denken nog steeds dat ik in een kayak zit. Alles golft een beetje.
Voor iedereen die naar Nieuw Zeeland op vakantie gaat: doe de tweedaagse kayaktrip in Abel Tasman!
9 februari 2007 / Motueka
Met de bus naar Abel Tasman om een hike te maken. Niet een moeilijke en zeker geen lange. Drie uur lopen vandaag is meer dan genoeg. Het is hier zo mooi en moeilijk in woorden te omschrijven.
De mooiste uitzichten op lege baaitjes, groen tropisch bos en azuurblauwe zee. De watertaxi heeft me in Bark Bay afgezet en in Anchorage Bay opgepikt. Echter niet nadat ik eerst nog een uurtje op het strand heb gelegen en een uurtje voor een niet voorspelde hoosbui heb geschuild.
Het strand is goudkleurig en met het heldere en warme water (zo'n 21 graden Celcius schat ik) niet te versmaden. De rotsen hier zijn relatief zacht en daardoor mooi zacht uitgesleten en met hier en daar een grot en een 'natural bridge'.
Weinig vis hier en dus niet echt een snorkelplaats. komt dat mooi uit want die past namelijk ook niet in m'n fietstas.
Martine komt maandag ook naar Nelson dus gaan we elkaar toch nog een keer zien. Erg leuk want ik ben erg benieuwd naar haar verhaal en belevenissen. Mijn frans is namelijk zo slechts dat ik haar website niet hoef te bezoeken.
8 februari 2007 / Tapawera - Motueka - 58 km
Eenvoudig ritje vandaag en dat was maar goed ook. Ik ben geloof ik moe van de afgelopen dagen en vanmiddag dus een beetje bij het zwembad op de camping rondgehangen, wat boodschapjes gedaan en nu dus internetten.
Eentonig maar waar: erg zonnig en weer mooie landschappen. Ook vandaag weer grotendeels langs een riviertje gefietst. Inmidels ben ik ook in een gebied gekomen waar minder sandflies zijn, wel zo rustig. Toen ik gisteravond in m'n tentje kwam zat deze redelijk vol met die kl...beesten. Heb hun feestje verstoord en er een grote begravenis van gemaakt. 't Duurde een kwartiertje voordat ik ze allemaal te pakken had maar toen was het dan ook rustig. Tja, dat krijg je ervan als je de tent niet dicht ritst.
Gisteren ben ik overigens nog door een wesp gestoken. Na de klim een heerlijke afdaling maar ook nu vloog het beestje zo m'n T-shirt in en voordat hij de tunnel aan de achterkant verliet heeft hij z'n angel in mijn zij gezet. De Duitsers die me kort daarvoor de titel van het boek hadden gegeven zagen m'n fiets aan de kiant van de weg liggen, stopten en mevrouw heeft met een doekje 'treaty oil' op de prik gesmeerd. Dat zou namelijk helpen (tegen alles). Nu, geloof me, het helpt dus niet. Het doet gewoon zeer en is nu een dikke bult. Gaat ook wel weer over.
Twee Nederlanders op de fiets tegen gekomen, Nico en Margreet. Nico herkende me van m'n website. Ook dat wordt eentonig, het is hier inderdaad net een klein dorp. Helaas gingen zij de andere kant op want het leek me een leuk stel (uit Amsterdam) hun verhaal staat op http://nicoenmargreet.waarbenjij.nu voor de geinteresseerden. Voor meer fietssites in Nieuw Zeeland zie:
- Ton en Anneke: http://www.tonenanneke.nl
- Karin en Jeroen: http://737.blogse.nl
Het is nog steeds erg leuk om al die berichtjes te lezen. Ook van degenen die ik niet ken en de site ergens hebben opgepikt.
- Squashcityman: binnenkort maar eens een potje spelen? Ik heb wel weer zin om een squashballetje te mishandelen
- Gino: wat voor kleur wordt de kamer? Blauw? Of wil je het geslacht nog niet verklappen?
- Paul: ik hoop dat ik wat vissenfoto's in Fiji kan maken. Heb in ieder geval zin om m'n Advanced te gaan doen. Inderdaad goed PV!
7 februari 2007 / Murchison - Tapawera - 83 km
Nog een bloedhete dag maar dat betekent wel dat ik inmiddels een mooi bruin kleurtje heb! Ik heb begrepen dat jullie mutsen, handschoenen en sjaals uit de kast hebben moeten halen. Ook leuk hoor, maar mij bevalt het goed zo'n wintertje overslaan.
Vandaag over Hope Saddle gefietst. Geen lange klim maar de drie laatste kilometers waren dodelijk vermoeiend. Eenmaal boven meteen maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat energie toe te voegen in de vorm van fruit en brood. Op een gegeven moment stopte er een auto met Duitsers en aangezien ze mij bij m'n fiets zagen zitten dachten ze dat ik wel geïnteresseerd was in de titel van het boek dat zij aan het lezen was: Ice Cold Beer and Crocodils (Roff Smith). Prima reden om te stoppen dacht ik zo. Het boek gaat over een man uit de UK die op z'n fiets een rondje Australië doet.
Een kilometertje of zes voor Tapawera kwam ik een fietser tegen. Een man van een jaar of 60-65 uit Schotland en hij kon eigenlijk niet meer. Heb hem overgehaald om met mij mee te fietsen (voor hem dus terug) en de nacht op de camping in Tapawera door te brengen. Hij is hier nog maar een paar dagen en heeft een spierblessure opgelopen, vette pech dus. Na een kopje Engelse thee en een douche scheen de zon voor hem ook weer een beetje en zijn we samen een hapje wezen eten in het dorp. Aardige man en omdat hij strafadvocaat is geweest en strafrecht heeft gedoceerd aan een universiteit hebben we het dus lekker over het werk gehad.
6 februari 2007 / Westport - Murchison - 98 km
Pfff! Moe maar voldaan. Niet dat de afstand zo inmens lang was maar wel de hele dag heuveltje op heuveltje af en dat bij bijna 30 graden Celcius. Het backpackershostel de Lazy Cow heeft in de achtertuin ruimte voor mijn tentje en daar maak ik graag gebruik van. De camping is anderhalve kilometer verderop maar dat is me dus te ver in deze hitte, mmm, klinkt een beetje raar na al die kilometers. In het hostel nog een Canadese fietser ontmoet. Dit keer is hij hier alleen en zijn z'n vrouw en vijf (!) kinderen thuis gebleven. 't Is een grote stoere vent maar hij heeft vreselijk veel last van heimwee.
Ik zat vanmorgen nog geen minuut op de fiets en ik zag de brandweerman uit Alaska fietsen. Een sprintje getrokken, de fietsbel gehanteerd en vervolgens hebben we de eerste 45 km samen gefietst. Rob nam vervolgens de afslag richting de Lewis Pass maar nog wel onze lunch samen gegeten in de schaduw in een plaatsje dat niets voorsteld. Rob is acht maanden per jaar brandweerman en blust met z'n team grote bosbranden in Amerika. De overige 4 maanden hebben ze er schijnbaar geen bosbranden en heeft hij (onbetaalde) vakantie. Onderweg ook nog twee tandenpoetsende Duitsers op de fiets opgepikt. Zij kwamen net van de oever van de Buller rivier af, na een nacht wildcamperen. Ze hadden net een ontbijt achter de kiezen en hebben twee kilometer met ons meegefietst. Op een of andere manier hebben we ze schijnbaar gelost.
De Buller Gorge is prachtig. Bijna de hele dag langs deze rivier gefietst. Soms wat ruig water maar over het algemeen een rustige stroom met weidse uitzichten. Vlak voor Murchison nog een swingbridge overgelopen. Toch wel hoog! Voor mij liepen vier anderen en na nog geen 25 meter besloten er drie toch maar terug te gaan, minder handig dacht ik zo.
5 februari 2007 / Westport - 42 km
Nog een extra nachtje in Westport. Niet omdat dit stadje nu zo werelds is maar omdat ik vandaag de seal kolonie heb bezocht en een beetje op het strand heb gelegen. Hoewel het water fris is toch nog even gezwommen en nu zit ik dus te internetten. Net van computer gewisseld omdat ik twee keer van het internet ben gegooid. Uiteraard net op een moment dat ik al een heel verhaal had geschreven maar nog niets had bewaard.
De zeeleeuwen hebben veel jonkies en het was leuk om te zien hoe ze in het water lagen te spelen. Uiteraard veel toeristen hier en zelfs, en dat is de eerste keer dat ik het zie, een kraampje met koffie met ijs. Toen ik wilde gaan lunchen in een goed bekend staand restaurant met een prachtig uitzicht over de baai stopten ze net met serveren voor nieuwe gasten, waaronder ik. Er was een water tekort en dat veroorzaakte wat praktische problemen. Helaas pindakaas.
4 februari 2007 / Punakaiki - Westport - 58 km
Gisteren heb ik met tegoed gedaan aan een stek van 350 gram, frieten en een salade en vanochtend werd ik van e honger wakker. Sinds ik fiets heb ik het idee dat ik altijd wel kan eten. Gelukkig kan ik me beheersen. Zou toch vreemd zijn, vier maanden fietsen en dan met (nog) meer gewicht terugkomen.
Eentonig dus ik houd het kort: weer een super fietsdag vandaag. Na twee kilometer mocht ik alweer klimmen en om eerlijk te zijn is me dat toch te vroeg. Ik ben dan namelijk een uur en een kwartier geleden uit m'n slaapzak gekropen en m'n benen zijn nog niet warm. Aangezien er geen alternatief is gewoon doortrappen. Na de afdaling even gestopt bij een marktje. Zomaar midden in het niets bij een riviermonding. Uiteraard verkopen ze hier dezelfde prullaria als op elke markt maar dat doet er niet toe. Wat me wel verbaasde was de gebakken vis die uit de kofferbak van een auto kon kopen.
Niet teveel kilometers vandaag en dus lekker vroeg in Westport. De tweede klim, waar ik een beetje tegenop zag, was zelfs lekker. Ik merk dat ik elke heuvel nu wel aan kan en dus maak ik me geen zorgen meer over die paar honderd kilometer die ik nog te gaan heb. Vandaag overigens de 4.000 km bereikt. Volgens dit bord lopen er hier penguins op de weg. Niets van gemerkt, zal wel aan het tijdstip van passeren liggen. Meestal komen ze tegen zonsondergang het land op.
Eenmaal in Westport een hostel met een mogelijkheid om te camperen opgezocht. En het toeval wil dat ook de Canadezen hier zijn aangekomen. Ik had inmiddels m'n eigen boodschappen gedaan en dus m'n eigen eten gekookt maar wel een toetje en wijn van ze gekregen. Leuke groep mensen en leuke discussies gevoerd. Verder nog een leuk echtpaar uit Vancouver ontmoet: ze wilden mij wel adopteren als hun dohter. Nu, dan kennen ze me toch nog niet helemaal denk ik dan maar.
3 februari 2007 / Hokitika - Punakaiki - 85 km
En alweer mooi weer! De laatste paar dagen veel zon en de zonnebrandcreme gaat hard. Ook het weersbericht voor de komende dagen ziet er veelbelovend uit. Ik heb de laatste weken dan wel veel regen gehad, het heeft de pret niet mogen drukken. Je kan het toch niet veranderen dus neem ik het maar zoals het is. Alleen het feit dat camperen in de regen minder leuk wordt is wel jammer.
De eerste 40 km van vandaag waren niet bijster interessant maar alles na Greymouth maakte dat meer dan goed. Prachtige kustlijn met grimmige rotsenpartijen, golven die op de kust beuken, mooie baaitjes en heel veel kleine pittige klimmetjes met telkens weer een mooi uitzicht vanaf de top.
Ik heb nog een praatje gemaakt met een Nederlands echtpaar uit Nijmegen. Allebei met gepensioneerd en dus toe aan iets nieuws: fietsen in Nieuw Zeeland. Ook nog wat Canadezen op de fiets ontmoet. Zij zijn met een groep van vijftien en om de beurt besturen ze het busje met bagage. Dat betekent dan ook meteen dat ze boodschappen voor de groep moeten doen en het avondeten mogen bereiden. De iniator van het geheel is een 65 jarige man die het leuk vond om met wat clubgenoten (wielerclub) op pad te gaan. Petje af!
De Pancake Rocks zijn bizar. Ik weet nog steeds niet hoe en waarom deze rotsformatie is ontstaan en waarom hier. Ik had geen zin om het Visitor Centre te bezoeken, veels te mooi weer. Ik werd nog door een kiwi aangesproken die momenteel in Zweden verblijft maar enige tijd terug ook het zuidereiland op de fiets heeft bereist.
Het is opvallend hoe makkelijk de Nieuw Zeelanders met iedereen een praatje maken. In nederland zou ik al gauw denken "wat moet je van me". Ik moet eerlijk bekennen dat dat aspect van Nieuw Zeeland me toch wel erg bevalt. De mensen zijn minder gehaast en meer geintersseerd in elkaar. Inmiddels heb ik ook begrepen dat dat zo z'n weerslag heeft op de effectiviteit op de werkvloer. Men is minder ambitieus en minder efficient. Het een gaat denk ik met het ander samen. Het zijn tenslotte dezelfde mensen die zo aardig zijn die ook het werk moeten verrichten. Wat dat betreft zit ik toch liever in Nederland.
2 februari 2007 / Hokitika - 15 km
Uitgeslapen en eigenlijk niets bijzonders te melden. Heb de Jadefactory bezocht, een nieuw boek gekocht en de oude vuurtoren bekeken. Heb besloten om vanavond de nieuwe James Bond te gaan bekijken in de bioscoop. Ga nu een terrasje opzoeken voor een cappucino en een boekje lezen in het zonnetje.
Gisteren nog een wandeiing gemaakt over het strand. Er ligt hier heel veel "driftwoord". Allemaal afkomstig van het regenwoud en door de rivieren richting de zee genomen waar het vervolgens door de golven het land op wordt gespuwd. Er is net een kunstproject geweest waarbij men van het angespoelde hout allerlei beelden heeft gemaakt.
1 februari 2007 / Harihari - Hokitika - 84 km
De overige motelbewoners van vanacht gedag gezegd. In het aangrenzende keukentje heeft iedereen vanmorgen z'n ontbijtje gegeten. Misschien niet de manier waarop het meestal gaat in een motel maar wel leuk. Het Australische echtpaar was gisteren zo aardig om me hun paraplu te lenen om droog aan de overkant van de straat te kunnen komen voor m'n diner.
Het is nu echter weer stralend weer en de damp slaat van het land af. Vandaag weer heel veel fietsers gezien en even met een Amerikaans gepensioneerd echtpaar op een tandem gekletst. Zij fietsen in vijf jaar de wereld rond, ook leuk.
Ik laat het nu even bij Nieuw Zeeland maar zou graag nog wat tripjes her en der willen maken. Maar vijf jaar on the road is mij teveel.
Het regenwoud in de regen is mooi maar eerlijk is eerlijk, nog veel mooier nu het zonnetje schijnt. Ik weet niet wat voor een beestje het geluid maakt, maar het klinkt nu ook als regenwoud.
In Puke... (ben de naam even kwijt) een stop gemaakt. Hier liggen de velletjes van de opossum op de barkrukken en kun je zelfs pie van dit zo gehate beestje eten. Aan de gevel van het restaurantje hangt een enorme grote sandfly. Ik geloof dat dat het enige echte vervelende van Nieuw Zeeland is, met name hier langs de westkust. Je moet je blijven insmeren met anti-beesten-spul want de beestjes (sand flys) vreten je levend op en jeuken dat het doet!
De laatste 10 km werd ik bijgehaald door een sportieve local. Met een snelheid van tussen de 25 en 30 zijn we het dorp in gefietst en hebben we toch nog een leuk gesprek kunnen voeren. Mijn conditie begint nu echt ergens op te lijken. Alhoewel ik bang ben dat het ook snel weer zal zijn verdwenen en squashen is ook weer iets anders dan fietsen.
Ik heb besloten om hier twee nachtjes te blijven. Het dorpje ziet er aardig uit en ik kan hier lekker langs het strand wandelen. In het alternatieve filmtheater de film 'Renaissance' gezien. Gaat over het Parijs in 2054 en het is een animatiefilm in zwart wit. Beetje bizar was het wel maar zeker niet vervelend. Het theater had lekkere banken om onderuit in te hangen en met nog twee anderen hadden we alle ruimte.
31 januari 2007 / Franz Josef - Harihari - 64 km
Hoewel het niet zo hard regende vanmorgen toch een half uurtje gewacht en dat was de juiste keuze. Eenmaal op de fiets was het namelijk droog. Makkelijke fietsdag vandaag en langs mooie meren en door het tropisch regenwoud. Nog meer verschillende kleuren groen dan ik al had gezien. Na 30 km een dorpje van niets maar met een winkeltje en take away koffie. Onder het afdakje, want inmiddels was het dan toch gaan regenen zat nog een fietser. Nathan uit Canada en we hebben de volgende 34 km tot aan Harihari samen gefietst. Normaal gesproken kan je hier niet naast elkaar fietsen maar omdat het zo rustig op de weg is vandaag dus wel. Een beetje gekletst en eenmaal in Harihari onze bammetjes gegeten. Ik neem hier een motelletje. Lekker luxe, zeker na een paar nachten in een backpacker waar zowel de bad sla slaapkamer gedeld.
In het motelletje aan de overkant gegeten. Ook de unicycles waren daar gearriveerd. De groep bestaat bestaat uit een mix van idioten die op een eenwieler een rondje op het Zuidereiland fietsen. Morgen gaan zij ook naar Hokitika.
?~%@8*(^#%!! Weer eens een internetcafe dat wel een USB-poort heeft maar vervolgens lukt het me niet om de foto's te downloaden. dat komt de volgende keer dan maar weer. Wel jammer want jullie kunnen in dat natte en koude weer vast wel een opkikkertje gebruiken.
Berichtjes voor:
- Joy: als je moeder weer loopt te flippen over Le gewoon een gil geven. Ik ben er over een maandje weer. Kun je dan lekker bij mij komen klagen.
- Nico: ziet de wereld er al weer een beetje zonniger uit?
- Pa/ma: weten jullie nu al of je naar NZ gaat voor een vakantie of zijn jullie nog niet overtuigd?
